مرکز تحقیقات راه ، مسکن و شهرسازی پژوهشنامه حمل و نقل 1735-3459 23 2 2026 06 22 Enabling Participatory Governance in Tehran through Urban Smart Technologies: A Policy-Oriented Approach in the Transport Sector تحقق حکمرانی مشارکتی در کلان‌شهر تهران با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین شهری: رویکردی سیاست‌محور در حوزه حمل‌ونقل و ترافیک 589 596 233267 10.22034/tri.2025.528147.3351 FA امیر حسین شریف رضویان دانش آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران Journal Article 2025 06 03 Tehran, as a major metropolitan city, faces significant challenges in urban governance—particularly in the field of transportation management—such as excessive centralization, lack of transparency, and limited citizen participation. This study aims to design policy measures that strengthen technologically enabled participatory governance by leveraging the potential of emerging urban technologies, including intelligent traffic systems, the Internet of Things (IoT), and open data platforms. The research employs a descriptive–analytical and qualitative approach, utilizing policy analysis and thematic analysis frameworks to examine the current situation, identify institutional and technological barriers, and formulate alternative policy options. Findings reveal that the inefficiency of current governance mechanisms stems from weaknesses in open-data infrastructure, a control-oriented perception of technology, institutional fragmentation, and the absence of technology-based accountability systems. To address these challenges, four key policy actions are proposed:<br><br>(1) developing a comprehensive open data framework;<br><br>(2) designing a digital participation platform;<br><br>(3) fostering technological collaboration with civil society organizations; and<br><br>(4) establishing a transparent, technology-driven accountability system.<br><br>Based on a multi-criteria evaluation, these policies are found to be feasible, socially effective, and institutionally acceptable. The study concludes that transitioning toward technologically participatory governance in Tehran requires institutional reforms, enhancement of public digital literacy, and a paradigm shift from technology for control to technology for engagement. کلان‌شهر تهران در حوزه حکمرانی شهری، به‌ویژه در مدیریت حمل‌ونقل، با چالش‌هایی چون تمرکزگرایی، نبود شفافیت و مشارکت حداقلی شهروندان روبه‌روست. این پژوهش با هدف طراحی سیاست‌هایی برای تقویت حکمرانی مشارکتی فناورانه، با بهره‌گیری از ظرفیت‌های فناوری‌های نوین مانند سامانه‌های هوشمند ترافیک، اینترنت اشیاء و داده‌باز، انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و از نوع کیفی است که از چارچوب تحلیل سیاستی و تحلیل مضمون برای بررسی وضعیت موجود، شناسایی موانع، و طراحی سیاست‌های جایگزین استفاده می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد ناکارآمدی سیاست‌های فعلی ناشی از ضعف زیرساخت داده‌باز، نگاه کنترل‌محور به فناوری، پراکندگی نهادی، و نبود نظام‌های پاسخگویی فناورانه است. در پاسخ به این چالش‌ها، چهار سیاست کلیدی شامل تدوین سند داده‌باز، طراحی سامانه مشارکت دیجیتال، تقویت همکاری فناورانه با نهادهای مدنی، و ایجاد نظام پاسخگویی شفاف پیشنهاد شده‌اند. این سیاست‌ها پس از ارزیابی چندمعیاره، از نظر امکان‌پذیری، اثربخشی اجتماعی و مقبولیت نهادی، قابل‌پیاده‌سازی تشخیص داده شدند. پژوهش نتیجه می‌گیرد که گذار به حکمرانی مشارکتی فناورانه در تهران، مستلزم اصلاحات نهادی، ارتقای سواد دیجیتال عمومی و تغییر رویکرد از فناوری برای کنترل به فناوری برای تعامل است. https://www.trijournal.ir/article_233267_120f80e9abe115ef0c455cbb02de3bdf.pdf