مرکز تحقیقات راه ، مسکن و شهرسازی پژوهشنامه حمل و نقل 1735-3459 23 1 2026 03 21 Experimental Study on the Mechanical Behavior of Polymer Resin Stabilized Sand under Saline Conditions for Pavement Applications بررسی آزمایشگاهی تأثیر محیط‌های شور بر رفتار مکانیکی خاک ماسه‌ای تثبیت‌شده با رزین پلیمری در بستر روسازی 1 18 235128 10.22034/tri.2025.560941.3404 FA امیرعلی رفیعی دانشجوی کارشناسی‌ارشد، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه یزد، یزد، ایران سیدمحمدحسین حسینی منش دانشجوی کارشناسی‌ارشد، دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران محمدمهدی خبیری دانشیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه یزد، یزد، ایران 0000-0003-3434-7603 Journal Article 2025 11 19 The influence of salt and salinity on polymer resin performance in quicksand stabilization is a critical area of research in geotechnical engineering, particularly for pavement applications. Quicksand, characterized by its particle size distribution between 0.1 mm and 0.5 mm and its susceptibility to liquefaction, presents significant stabilization challenges. This study, using unconfined compressive strength tests (in accordance with ASTM D2166), experimentally investigates the effects of different salt concentrations (0%, 10%, and 20%) on quicksand stabilized with varying percentages of acrylic resin (5%, 7.5%, and 10%). Results indicate that increasing salinity levels have an inverse and detrimental relationship with the mechanical properties of the stabilized samples. In a salt-free environment (0%), increasing the polymer from 5% to 10% significantly raised the compressive strength from 3.16 MPa to 6.90 MPa. Conversely, in a 20% salt environment, the compressive strength decreased considerably, reaching 2.04 MPa at a 5% polymer concentration. The elastic modulus (E50) also demonstrated a similar pattern; increasing the polymer percentage at any constant salinity level led to increased stiffness (e.g., at 0% salt, from 98.05 MPa to 236.86 MPa), but increasing the salt concentration at a constant polymer percentage caused a noticeable drop in stiffness. Failure energy also increased with more polymer in the salt-free environment (from 0.04420 to 0.09408), whereas at 20% salt concentration, the energy values decreased, reaching 0.04188 at 5% polymer. Furthermore, statistical modeling using Response Surface Methodology (RSM) confirmed high prediction accuracy with a coefficient of determination of 99% (R2 ≈ 0.99). تأثیر نمک و شوری بر عملکرد رزین پلیمری در تثبیت ماسه روان، حوزه‌ای حیاتی در تحقیقات مهندسی ژئوتکنیک، به‌ویژه در کاربردهای روسازی است. ماسه روان، که با توزیع اندازه ذرات بین 1/0 تا 5/0 میلی‌متر و حساسیت به روانگرایی شناخته می‌شود، چالش‌های قابل‌توجهی برای تثبیت ایجاد می‌کند. این پژوهش با استفاده از آزمایش‌های مقاومت فشاری تک‌محوری (مطابق استاندارد ASTM D2166) ، به بررسی آزمایشگاهی اثرات غلظت‌های مختلف نمک (0%، 10% و 20%) بر ماسه روان تثبیت‌شده با درصدهای متفاوت رزین آکریلیک (5%، 5/7% و 10%) می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که افزایش سطح شوری، رابطه‌ای معکوس و نامطلوب با خواص مکانیکی نمونه‌های تثبیت‌شده دارد. در محیط عاری از نمک (0%)، افزایش پلیمر از 5% به 10%، مقاومت فشاری را به طور چشمگیری از 16/3 به 90/6 مگاپاسکال افزایش داد. در مقابل، در محیط با 20% نمک، مقاومت فشاری به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یافته و در غلظت 5% پلیمر به 04/2 مگاپاسکال رسید. اما افزایش غلظت نمک در یک درصد پلیمر ثابت، باعث افت محسوس سختی گردید. انرژی شکست نیز در محیط بدون نمک با افزایش پلیمر (از 04420/0 به 09408/0) افزایش یافت ، در حالی که در غلظت 20% نمک، مقادیر انرژی کاهش یافت و در 5% پلیمر به 04188/0 رسید. افزون بر این، مدل‌سازی آماری (RSM) با ضریب تعیین 99% (R2 ≈ 0.99) دقت بالای پیش‌بینی نتایج را تأیید کرد. همچنین تحلیل «نسبت چقرمگی به سختی» نشان داد که محیط شور با ایجاد فشار اسمزی و اختلال در پیوندهای عرضی، رفتار مصالح را ترد و شکننده کرده و عمر خستگی روسازی را کاهش می‌دهد. https://www.trijournal.ir/article_235128_4229b97043a62d2f2ac6aad8acad49fb.pdf