مرکز تحقیقات راه ، مسکن و شهرسازی پژوهشنامه حمل و نقل 1735-3459 مقالات آماده انتشار 2026 07 11 Trust Gap in Driver Interaction with Autonomous Vehicles: A Comparison of Perceived Trust and Braking Behavior in a Driving Simulator شکاف اعتماد در تعامل رانندگان با خودروهای خودران: مقایسه اعتماد ادراک‌شده و رفتار ترمزگیری در شبیه‌ساز رانندگی 246942 10.22034/tri.2026.588098.3471 FA محمد سعیدی ، گروه برنامه‌ریزی حمل‌و‌نقل، دانشکده فنی‌مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی علی عبدی کردانی ، گروه برنامه‌ریزی حمل‌و‌نقل، دانشکده فنی‌مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی 0000-0003-3175-2566 حمید میرزاحسین دانشیار گروه عمران-برنامه ریزی حمل و نقل، دانشگاه بین المللی امام خمینی 0000-0003-1615-9553 احسان رمضانی خوانساری ، گروه برنامه‌ریزی حمل‌و‌نقل، دانشکده فنی‌مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) امین فریدی اقدم ، گروه برنامه‌ریزی حمل‌و‌نقل، دانشکده فنی‌مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) 0009-0000-9538-7006 Journal Article 2026 06 22 This paper aims to investigate the gap between perceived trust and behavioral trust among drivers interacting with autonomous vehicles. To this end, questionnaire data and behavioral data obtained from a driving simulator were analyzed simultaneously, and the autonomous vehicle’s behavior was also used as a baseline for comparison. The study sample consisted of 46 participants who provided both perceptual and behavioral data. Perceived trust was measured through a questionnaire in two levels: initial trust and post-simulator experiential trust. Actual behavior was analyzed based on braking indicators, including the number of braking events, mean braking intensity, and braking intensity variability. The results showed that the average number of braking events for human drivers (35.56 vs. 21 in the autonomous vehicle) was approximately 69% higher than that of the autonomous vehicle. In addition, mean braking intensity (0.405 vs. 0.359) and braking intensity variability (0.225 vs. 0.211) were also higher in human drivers. In contrast, the average time interval between braking events was shorter for human drivers than for the autonomous vehicle. Furthermore, no significant correlation was found between questionnaire-based trust measures and behavioral indicators. Overall, the findings indicate that despite relatively positive self-reported trust levels in the questionnaire, drivers’ actual behavior remains more interventionist than the reference autonomous driving behavior. This suggests a significant gap between perceived trust and behavioral trust in human interaction with autonomous vehicles. این مقاله با هدف بررسی شکاف میان اعتماد ادراک‌شده و اعتماد رفتاری رانندگان نسبت به خودروهای خودران انجام شد. در این راستا، داده‌های پرسشنامه‌ای و داده‌های رفتاری حاصل از شبیه‌ساز رانندگی به‌صورت همزمان مورد تحلیل قرار گرفت و رفتار خودروی خودران نیز به‌عنوان خط مبنای مقایسه در نظر گرفته شد. نمونه پژوهش شامل ۴۶ شرکت‌کننده بود که هر دو نوع داده ادراکی و رفتاری را در اختیار داشتند. اعتماد ادراک‌شده از طریق پرسشنامه و در دو سطح اعتماد نظری و اعتماد عملی پس از تجربه شبیه‌ساز سنجیده شد. رفتار واقعی نیز بر اساس شاخص‌های ترمزگیری شامل تعداد ترمز، میانگین شدت ترمز و نوسان شدت ترمز تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که میانگین تعداد ترمز رانندگان انسانی (۳۵.۵۶ در برابر ۲۱ در خودران) حدود ۶۹ درصد بیشتر از خودروی خودران بوده است. همچنین میانگین شدت ترمز در انسان‌ها (۰.۴۰۵ در برابر ۰.۳۵۹) و نوسان شدت ترمز (۰.۲۲۵ در برابر ۰.۲۱۱) نیز بالاتر از خودران بود. در مقابل، فاصله زمانی میان ترمزها در رانندگان انسانی کمتر از خودران گزارش شد. علاوه بر این، همبستگی معناداری میان اعتماد پرسشنامه‌ای و شاخص‌های رفتاری مشاهده نشد. در مجموع، نتایج نشان داد که با وجود گزارش سطح نسبتاً مثبت اعتماد در پرسشنامه، رفتار واقعی رانندگان همچنان مداخله‌گرانه‌تر از رفتار مرجع خودران است. این موضوع بیانگر وجود شکاف معنادار میان اعتماد ادراک‌شده و اعتماد رفتاری در تعامل با خودروهای خودران است.